یاد تو با نسیم سبکخیز شب گریخت

از آخرین غروب نگاهت اشاره ها

چون برگ مرده ای که درافتد به پای باد

وان خنده ای که بر لب تو نقش بسته بود

پژمرد و ، در سیاهی شب چون شکوفه ریخت