چو روز شب که دو اسبان کاروان بودند

امید گمشده چون کاروان رسید و گذشت

ز کاروان گریزان او ، غباری ماند

تو نیز ، قافله سالار کاروان بودی

چراغ عمر تو ، هر جا که هست ، روشن باد

اگرچه عمر مرا ، شمع نیمه جان بودی