گویی سرشک ماهم و می افتمش ز چشم

گاهی چو قطره ای که ز ابری فروچکد

لغزیده ام ز دیده ی بی آرزوی بخت

چون مرغکان گمشده نالند بر درخت

تا آخرین پرنده ی شب دم فرو کشد