بر می کشم به خواهش دل ، ناله های خویش

چون مرغکان گمشده نالند بر درخت

تا آخرین پرنده ی شب دم فرو کشد

من کیستم ؟ پرنده ی شب های بی امید

سر داده در سکوت درختان ، صدای خویش