می ریزم از دو گوشه ی چشم سیاه او

کاتش زنم به خرمن آفاق بی فنا

گاهی سرشک حسرت اویم که بی دریغ

چون اشک شمع سوخته ، می افتمش به پای

آزرده از ملامت تلخ نگاه او