چون اشک شمع سوخته ، می افتمش به پای

گاهی سرشک حسرت اویم که بی دریغ

می ریزم از دو گوشه ی چشم سیاه او

آزرده از ملامت تلخ نگاه او

چون آخرین ستاره ی گمراه آسمان