چون آخرین ستاره ی گمراه آسمان

چون اشک شمع سوخته ، می افتمش به پای

آزرده از ملامت تلخ نگاه او

غلتیده ام به دامن بخت سیاه خویش

از دیدگان کور شب افتاده ام چو اشک

گم کرده ام درین شب تاریک ، راه خویش