افسرده بر لبان شفق ، بوسه های ماه

پتک گران به دست و دهان ها پر از خروش

فریادشان گسسته در آفاق شامگاه

روییده در دیار افق خوشه های خشم

پنداشتی غریو خدایان آسمان

پیچیده در کرانه ی خاموش زندگی