بر گور بی نشان شهیدان ناشناس

این ابرها که می گذرند از کنار کوه

وان تک درخت پیر که می لرزد از هراس

گریند ، چون تنوره کشد سرخی شفق

تا بذر کشتگان زمین بارور شود

تا خوشه های تلخ بروید ز سینه ها