عشق مرا چو برگ خزان دیده ریختی

شب ها گریختند و ، تو چون بادهای سرد

همراه با سیاهی شب ها گریختی

در راه خود ، ز شاخه ی زرد حیات من

من چون غباری از دل شب های بی امید

برخاستم که خوش بنشینم به دامنت