من چون غباری از دل شب های بی امید

در راه خود ، ز شاخه ی زرد حیات من

عشق مرا چو برگ خزان دیده ریختی

برخاستم که خوش بنشینم به دامنت

آواره بخت من ! که تو چون نوعروس باد

رفتی ، چنانکه کس نشد آگه ز رفتنت