برخاستم که خوش بنشینم به دامنت

عشق مرا چو برگ خزان دیده ریختی

من چون غباری از دل شب های بی امید

آواره بخت من ! که تو چون نوعروس باد

رفتی ، چنانکه کس نشد آگه ز رفتنت