آواره بخت من ! که تو چون نوعروس باد

من چون غباری از دل شب های بی امید

برخاستم که خوش بنشینم به دامنت

رفتی ، چنانکه کس نشد آگه ز رفتنت

شب ها گریختند و ، تو چون یادهای دور