برخاستم که خوش بنشینم به دامنت

آواره بخت من ! که تو چون نوعروس باد

رفتی ، چنانکه کس نشد آگه ز رفتنت

شب ها گریختند و ، تو چون یادهای دور

هر لحظه از گذشته ی من دورتر شدی

با آنچه رفته بود و نیامد دوباره باز