در زیر تازیانه ی باران شامگاه

تنها ، درین غروب غم انگیز زندگی

افتاده ام چو سایه ی گمگشتگان به راه

لرزم چو شاخ و برگ نهالان نیمه جان

بس روزها که شعله ی نارنجی شفق

سوزاندم در آتش رنگین خویشتن