به خود بالید و بر من نیز بالید

نمی دانم ، خدایا ! صبح چون شد

ولی دانم که مرغ صبح نالید

تنم زین سخت جانی در عجب ماند

همه شب سر به سر بیدار بودم

سحرگاهم ربود از دست ، خوابی