یاد آرمت هنوز ، هنوز ای امید دور

ای آنکه دل به رنج غریبی سپرده ای

گریم به حال خویش و نگریم به حال تو

ای آنکه در زوال تو بینم زوال خویش

چون بنگرم هنوز در انبوه روزها

یادآورم ورود ترا در خیال خویش