بر من چنان گذشت که بگذشت شام من

هر سو مرا کشاندی و لب تشنه سوختی

بازآ که بی فروغ تو ، این روزهای تار

ای دیو شب ! فرشته ی خورشید را بکش

تا صبحدم دوباره نیاید به بام من