از روی بام های سفالین سرخ فام

آنگه ، من از دیار خود ایم به دیدنت

تا صبح را سلام دهیم از مناره ها

پندارم ای ونیز که می بینمت هنوز

یاد آورم که در تو بگذشتست چون نسیم

آن روزهای گمشده ی بی نشان و نام

بر قبه های آبی و بر بام های سرخ