آن روزهای گمشده ی بی نشان و نام

پندارم ای ونیز که می بینمت هنوز

از روی بام های سفالین سرخ فام

یاد آورم که در تو بگذشتست چون نسیم

بر قبه های آبی و بر بام های سرخ

بر آبهای روشن دریای نیلگون

بر آن جزیره های تک افتاده ی کبود