همزاد جاودانی من بود و ، نام او

بر من نگاه کرد و نگاهش ز من گذشت

این آخرین امید ، چه نکامیاب ماند

او را شناختم

چون نام من به گوش خدا آشنا نبود

می خواستم که بانگ برآرم : بمان بمان

اما در آن سکوت خدایی ، صدا نبود