رخسار پرده آن همه چشم گشاده داشت

آن شب ، اتاق من به مثل جام باده

نور چراغ من به مثل رنگ باده داشت

درهای بسته چون دو لب ناگشوده بود

من همچو موجی آمدم و خواندمت به رقص

اما تو چون حباب ، سراپا شدی نگاه

چشمان نیم خفته ی تو چون صدف شکفت