من همچو موجی آمدم و خواندمت به رقص

نور چراغ من به مثل رنگ باده داشت

درهای بسته چون دو لب ناگشوده بود

رخسار پرده آن همه چشم گشاده داشت

اما تو چون حباب ، سراپا شدی نگاه

چشمان نیم خفته ی تو چون صدف شکفت

اشکی در آن نشست ز اندیشه ی گناه