اشکی در آن نشست ز اندیشه ی گناه

من همچو موجی آمدم و خواندمت به رقص

اما تو چون حباب ، سراپا شدی نگاه

چشمان نیم خفته ی تو چون صدف شکفت

گفتم : نگاه کن این در گشوده شد

این در که پلک چشم تو باشد ، گشوده شد

حرفم ز بیم پرده دری ناتمام ماند