این در که پلک چشم تو باشد ، گشوده شد

چشمان نیم خفته ی تو چون صدف شکفت

اشکی در آن نشست ز اندیشه ی گناه

گفتم : نگاه کن این در گشوده شد

حرفم ز بیم پرده دری ناتمام ماند

می ماند و جام ماند

در باز شد خموش و ، تو بی هیچ گفتگو