حرفم ز بیم پرده دری ناتمام ماند

اشکی در آن نشست ز اندیشه ی گناه

گفتم : نگاه کن این در گشوده شد

این در که پلک چشم تو باشد ، گشوده شد

می ماند و جام ماند

در باز شد خموش و ، تو بی هیچ گفتگو

آرام و پر غرور ، به سویش روان شدی