وانگه مرا ز خویش برون راندند

دیگر مرا امید نشاطی نیست

زین لحظه ها که از تو تهی ماندند

زین لحظه ها که روح مرا کشتند

گر شعر من شراره ی آتش بود

اینک به غیر دود سیاهی نیست