آری ، تو آن امید عبث بودی

گر زندگی گناه بزرگم بود

زین پس مرا امید گناهی نیست

کاخر مرا به هیچ رها کردی

بی آنکه خود به چاره ی من کوشی

گفتی که درد عشق دوا کردی