کاخر مرا به هیچ رها کردی

بی آنکه خود به چاره ی من کوشی

گفتی که درد عشق دوا کردی

چشم تو آن دریچه ی روشن بود

کز آن رهی به زندگیم دادند

زلف تو آن کمند اسارت بود