مادر ! تو بی گناهی و من نیز بی گناه

دانی ، خطای بخت من است آنچه می کنم

پس این خطای بخت سیاه مرا ببخش

اما سزای هستی ما ، در کنار ماست

از یکدگر رمیده و بیگانه مانده ایم

وین درد ، درد زندگی و روزگار ماست