سرودی تازه برمی خاست از چنگ

به دستم تارهای موی او بود

به چنگم ناله های این دل تنگ

نگاه خنده آمیزش در آن چشم

به لطف نوشخند صبح می ماند

مرا گاهی به شوق از دست می برد