نگاه خنده آمیزش در آن چشم

به دستم تارهای موی او بود

به چنگم ناله های این دل تنگ

به لطف نوشخند صبح می ماند

مرا گاهی به شوق از دست می برد

مرا گاهی به ناز از خویش می راند