سرودم بود و شور نغمه ام بود

مرا گاهی به شوق از دست می برد

مرا گاهی به ناز از خویش می راند

که چشمانش نوید زندگی داشت

در آن شب های ژرف پر ستاره

چو چشم بخت من تابندگی داشت