چو چشم بخت من تابندگی داشت

سرودم بود و شور نغمه ام بود

که چشمانش نوید زندگی داشت

در آن شب های ژرف پر ستاره

کنون او رفت و شور نغمه ام رفت

از آن آتش به جز خاکسترم نیست