که آشیان مرا رنگ روشنایی داد

چو از تو مژده ی دیدار آفتاب شنید

دلم تپید و به خود وعده ی رهایی داد

چراغی از پس نیزار آسمان تابید

ترا شناختم ای مرغ بیشه های غریب

ولی چه سود ، که چون پرتوی گذر کردی