چه شد که زود ازین آسمان سفر کردی

ترا شناختم ای مرغ بیشه های غریب

ولی چه سود ، که چون پرتوی گذر کردی

چه شد که دیر درین اشیان نپاییدی

به گاه رفتنت ، ای میهمان بی غم من

خموش ماندم و منقار زیر پر بودم