به گاه رفتنت ، ای میهمان بی غم من

چه شد که دیر درین اشیان نپاییدی

چه شد که زود ازین آسمان سفر کردی

خموش ماندم و منقار زیر پر بودم

چو تاج کاج ، طلایی شد از طلایه ی صبح

پناه سوی درختان دورتر بردم