چو تاج کاج ، طلایی شد از طلایه ی صبح

به گاه رفتنت ، ای میهمان بی غم من

خموش ماندم و منقار زیر پر بودم

پناه سوی درختان دورتر بردم

غم گریز تو نازم ، که همچو شعله ی پاک