خموش ماندم و منقار زیر پر بودم

چو تاج کاج ، طلایی شد از طلایه ی صبح

پناه سوی درختان دورتر بردم

غم گریز تو نازم ، که همچو شعله ی پاک

مرا در آتش سوزنده ، زیستن آموخت

ملال دوریت ای پر کشیده از دل من