دهان شبنم آلودش پر از خاک بیابان شد

گریزان کرد از وحشت ، کبوتر بچگانش را

از آن پس ، لانه ویران شد

بهار از او گریزان شد

پر از خاکی که می پوشاند شب ها آسمانش را

تهی شد سینه اش مانند دام خالی صیاد

هم از آوا ، هم از فریاد