نه فریادی که گاه از خشم ، بفشارد گلویش را

پر از خاکی که می پوشاند شب ها آسمانش را

تهی شد سینه اش مانند دام خالی صیاد

هم از آوا ، هم از فریاد

نه آوایی که گاه از شوق ، بگشاید دهانش را

تو از راه آمدی ، با بال های آفتابی رنگ

فضای تیره اش را بار دیگر روشنی دادی