به همراه خود آوردی بهار جاودانش را

تو از راه آمدی ، با بال های آفتابی رنگ

فضای تیره اش را بار دیگر روشنی دادی

ز شر فتنه های آسمانش ایمنی دادی

از این پس دیگرم دل ، آشیان بی کبوتر نیست

نگاه او به دنبال کبوترهایدیگر نیست

تو از راه آمدی، ای مرغ صحراهای تنهایی