ای بینوا درخت

بمان ، تا لانه ی دل بازگوید داستانش را

بمان ، تا شوق دیدار تو بگشاید زبانش را

نه شکوفه ، نه پرنده

کز یاد آسمان و زمین هر دو رفته ای

ایا در انتظار بهاری مگر هنوز ؟

مرغان برگ های تو ، یک یک پریده اند