گنجشک های در به در از آشیان خویش

این دل ، نشان هستی بی حاصل تو بود

مرغان برگ های تو در آتش خزان

یکباره سوختند و به پای تو ریختند

همراه باد و برگ ، به صحرا گریختند

اما تو ایدرخت ، تو ای بینوا درخت

چون مرده ی برهنه ی پوسیده استنخوان