بنگر که هر چه داشتی از دست داده ای

اما تو ایدرخت ، تو ای بینوا درخت

چون مرده ی برهنه ی پوسیده استنخوان

بر گور بی نشانه ی خویش ایستاده ای

بنشین که بعد ازین

دیگر به خنده لب نگشاید شکوفه ای

زیرا به روی هیچ لبی ، جای خنده نیست