در ژرفنای خاک ، به زنجیر بسته اند

در خون و گوشتم

چو ضربه های قلب خود احساس می کنم

پای مرا چو ریشه ی بی آب نخل پیر

اما هنوز ، دست من از لابلای ابر

مانند مشت بسته ی گلدسته های شهر

سوی ستاره هاست