اما هنوز ، دست من از لابلای ابر

چو ضربه های قلب خود احساس می کنم

پای مرا چو ریشه ی بی آب نخل پیر

در ژرفنای خاک ، به زنجیر بسته اند

مانند مشت بسته ی گلدسته های شهر

سوی ستاره هاست

در پنجه های سوخته اش مشعل دعاست