من آن شب ، تازه از دیدار خود باز می گشتم

گروه زاغ ها چون پاره ای از پیکر شب بود

افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی

چو قاب کهنه ای بودم ز عکس خویشتن خالی

صدایی از پی ام برخاست در خاموشی جنگل