چو قاب کهنه ای بودم ز عکس خویشتن خالی

گروه زاغ ها چون پاره ای از پیکر شب بود

افق از لابلای برگ ها ، چون نقشه ی قالی

من آن شب ، تازه از دیدار خود باز می گشتم

صدایی از پی ام برخاست در خاموشی جنگل

چو برگشتم ، خودم را در قفای خویشتن دیدم