صدایی از پی ام برخاست در خاموشی جنگل

من آن شب ، تازه از دیدار خود باز می گشتم

چو قاب کهنه ای بودم ز عکس خویشتن خالی

چو برگشتم ، خودم را در قفای خویشتن دیدم

نگین مردمک بیرون پرید از حلقه ی چشمم

ز نابینایی اندوهگین خویش ترسیدم